17 Mart 2009 Salı

Başlıksız - II

rüyalarımdaki kadınla uyanıyorum
günaydın diyorum ona;
o da bana tüm sessizliğiyle...

penceremden içeri gri bulutlar doluşuyor
hüzün kaplıyor içimi;
daha da çok kanıyor şimdi...

yastığımdaki boşluğunu kokluyorum
sarılıyorum sımsıkı;
ayrılmak istemiyormuşçasına...

rüzgarların o soğuk sesini duyuyorum
kulaklarımı tırmalıyor;
kalbimin tam ortasında hissediyorum acısını...

silip götürüyor
tüm düşlerimi;
acımasızca yağan yağmurlar...


5 yorum:

  1. giderken o istenilen yerlere(!),ne kadar görütürülse de eşyalar ve bavullar,kalıyor işte birşeyler hep akılda ve içinde insanın...

    YanıtlaSil
  2. Maryjade : haklısın... yaralar zamanla kapansada mutlaka kalıyor izleri. ne kadar uzağa gitsekte onlarıda götürüyoruz yanımızda farkında olmadan...

    YanıtlaSil
  3. bir yastıkta saklı kalan boşluk.. Belki de hiç olmamış, olamamış olanın boşluğu.. Belki de adı konulamamış bir eksik sadece.. Adına acizce " şey" dediğimiz bir şey.. Bir "şey" ama yokluğu "herşey"i anlamsız kalan birşey...

    YanıtlaSil
  4. O hayallerimde;yanıbaşımdaki insanın bir anda kaybolup gitmesinin acısını az mı yaşadım ben de... Ama o acımasız dediğin yağmurlara acımamayı öğrenmelisin sen de ve rüzgarların o soğuk dediğin sesini duymamayı...

    YanıtlaSil
  5. s3m...şiirin çokkk...çokkk duygulu...
    edebiyat ile ilgilisi olan, bir büyüğün olarak seni tebrik ediyorum...

    SİLİP GÖTÜRÜYOR TÜM DÜŞLERİMİ...
    ACIMASIZCA YAĞAN YAĞMURLAR...

    çokkk...çokkk etkileyici...
    ne güzel sonlandırmışsın şiirini...

    acımasızca yağsada yağmurlar,yağmur bütün duyguarımızı ve tüm tabiatı temizler...
    gözyaşlarımızın bizleri acılarımızdan temizlediği gibi...

    başarılar diliyorum sana...
    ve güzel dizelerinin devamını bekiyorum...
    sevgi ile kal...

    YanıtlaSil