14 Mart 2009 Cumartesi

Kişisel-II

Yanlış yaptığımı bildiğim halde, günlerin kötü geçeceğini bildiğim halde geldim bu şehre 10-11 ay önce . Ne kadar kötü olabilirdi ki; en azından yaşadığım kötü olan ne varsa arkamda bırakırım diyerek geldim. Bir de çevrem vardı tabi. Git daha iyi olur. Gel buraya daha iyi olur senin için. Rahat edersin. Oysa biliyordum bunun ne kadar yanlış bişey olacağını. Ama bir umut işte ya gerçekten haklılarsa dedikleri gibi öyle olursa dedim. Küçücük bir umuttu işte kandırmıştım bende kendimi...

Beklenen oldu işte ne kadar büyük bir yanlış yaptığımı anladım...

Artık boğazıma kadar doldum. Nefes alacak yer bile kalmadı. Herşeyi geride bırakıp bir kez daha gitmek istiyorum ama bu sefer kendim istediğim için. Kolay olan gitmek,kaçmak derler ya işte bu sefer tam tersi kalmak o kadar zor ki. Her gün o acıları yaşamak, her gün yüzüne tokat gibi vurulan istemli/istemsiz tüm kelimeler. Artık katlanılmaz bir hal alıyor.

Bütün hayatım boyunca hiç bir beklenti içine girmedim; ne hayattan ne de bir insandan. Çok sevdiğim artık dünyam haline gelmiş bir insana bile hiç bir karşılık beklemeden duygularımı açtım. Haykırdım ona sevgimi. Çevremdeki bir çok insana iyi-kötü maddi-manevi her türlü yardımlarda bulundum kendim sıkıntıya girdim yeterki etrafımdaki insanlar mutlu olsun yüzleri gülsün istedim. Yaşadığım herşeye rağmen şaklabanlık yapmaya etrafıma gülücükler dağıtmaya devam ettim.

Sonunda ne mi oldu?

Evet bencil oldum. Bi o kalmıştı söylenilmeyen. Onu da duydum. Hep eleştiriye açık oldum halbuki ama yok hayır bu kadarı çok fazla yapmadığım bir şey için söylenmemeli. Ağır gelir bu bana. Kaldıramam. Yüzümde gülücükler olmadan dolaşamam ben.
Hiç hak etmedim ben bunu...

1 yorum:

  1. insan rahat ettiği yerde mutludur,şu an mutlu değilsen o zaman gitmelisin o yere..kim ne derse desin duyma,dinleme..aslolan sen ve hayatın,yolun açık olsun...

    YanıtlaSil