2 Mart 2009 Pazartesi

Zor

O kadar zor geliyor ki ilkbaharın ilk günlerinde geleceğe dair mutlu günler düşlemek. Kendimi nasıl bir duruma soktum? Aslında bunların hepsi kendi hatam ve bu hatamın sebebide duygularım. İyi hoş eğer onu böyle delicesine sevmek hata ise olsun böle bi hatanın sonucu neyse hepsine katlanırım. Ama böyle bi sevgi sonucunda istenmediğini öğrenmek, hiç bir anlam ifade etmediğini duymak çok koyuyor be. Kalbimdeki tüm damarların acısını beynimde hissediyorum...

Günlerim nasıl mı geçiyor?
Bilmiyorum; aslında hiç geçmiyor. Her saniye daha çok acı çekiyorum. Saniyelerimi tutuyorum artık avuçlarımda. Yok işte yok acılarımdan başka birşeyim. Yanlızlığım bile bıraktı gitti ya şimdi kimsede kalmadı. Yine döndüm en başa. Yok olup gitmekten korkarak, var olmak için verdiğim mücadelemin sonu yine başa dönmek oldu.

O kadar güçlümüyüm peki sil baştan başlamak için var mı umutlarım? Onlarıda aldın benden. Ve ben artık yok olmak istiyorum acılarımla birlikte kendi içimde. Dayanamıyorum artık. Katlanılmaz bir hal alıyor. Bitsin istiyorum bu olanlar...

2 yorum:

  1. O kadar güçlümüyüm peki sil baştan başlamak için var mı umutlarım?

    Olmalısın.. Ve umutların.. Sen var olduğun sürece hep var olmalı..
    dedim ve sustum..

    YanıtlaSil
  2. Umut etmiyor gibi hissetsek de, o hiç bırakmıyor aslında bizi. Her düşüncemizin içinde barınıyor, her dinlediğimiz şarkıda gizleniyor umut!

    Sevgi; eğer gerçekse, umut etmeye bile gerek yoktur zaten. Umarım, umut etmene gerek kalmadan güzelleşir her şey...

    YanıtlaSil