22 Temmuz 2009 Çarşamba

Kişisel - III

Çok uzun zaman oldu buraya yazmayalı. Ne yazabildim içimdekileri ne de paylaşabildim. Çok zor zamanlardan geçiyorum. Okul bitti. Stajımıda tamamlarsam tam anlamıyla mezun duruma gelirim artık. Ama bi türlü okul hayatımla ilgili net kararlar veremiyorum. Bir bölüm daha okusam mı yoksa iş hayatına mı girsem o kadar çok kafam karışık ki ne yapacağımı bilmiyorum. Ailem zaten ne destek oluyor ne de köstek. Ne yaparsan yap senin hayatın diyorlar. Evet doğru benim hayatım ama benim istediğim sadece varlığınızı görebilmek...

Okul biter bitmez İstanbula kaçtım. Dostlarımla, arkadaşlarımla bayağı bi gezdik eğlendik. Eğer bir bölüm daha okumak istersem bu sefer istanbul dışındaki hiç bir ünversiteyi tercih etmeyeceğim. Çalışmak istersemde yine istanbuldan bir iş bakacağım. Artık istanbula uzak olmak istemiyorum.

Hayatım son 3 aydır iş ve okuldan ibaret olmaya başladı, sıradanlaştı. Aslında iyide oldu. Unutmam gereken şeyleri unuttum silmek istediğim şeyleri sildim. Kendimle yüzleşmeye çok fazla vaktim olmadı açıkcası; iyikide olmadı yoksa kendi kendimi heder ederdim yanlışlarımdan dolayı. Ama olsun yanlış yaptıkça doğruya daha da çok yaklaştığımı hissediyorum...

Dizüstü bilgisayarıma yanlışlıkla(!) yumruk attım o da alındı sanırım ve bir daha açılmadı. Madem sen açılmıyon harddiskimi niye açmıyorsun. "Onu ver bana gerisi senin olsun" dedim ama dinlemedi. Yazdığım kitaplar, şiirler, makaleler ve bir sürü proje yok olup gitti galiba. Çok büyük kayıp gibi duruyor ama değil. Bir insan kadar değerli değiller benim gözümde. Yeniden yazarım yeniden hazırlarım. Peki ya kaybedilen bir insanı yeniden yazmak? Yeniden hazırlamak bu kadar kolay olur mu?

Ne olur kaybetmeyelim kişiliklerimizi ve sevdiklerimizi... Kolay değil bir insanı kazanmak...

6 yorum:

  1. İçindeee bir yerlerde hep bir mutsuzluk var, eskiyi kenara bırak artık ve düşünme, olmuş ve bitmiş.. Ailenin desteğini görmek istiyorsun peki onlara karşı senin tutumun nasıl?? kesinlikle ders nasihat değil.. sadece seni takip ediyorum uzun süredir yazmak istedim... mutlu ol inş. herzaman..

    YanıtlaSil
  2. bende yanlışlıkla(!) bir yumruk attım, alınmadı, sadece çekti ve gitti...

    YanıtlaSil
  3. @Aşk ve Zehir: varlığında yokluğunu hissetmek daha çok acı verir emin ol.

    YanıtlaSil
  4. @Adsız: bu güzel yorumun ve iyi dileklerin için teşekkür ederim. Ben aileme karşı hep sadık olmaya çalışan biriyim. Ben onlara danışmadan hiç bir şey yapmak istemezken onlar bana danışmanlık yapmıyorlar...
    Evet doğru söylemişsin içimde hep bir mutsuzluk var. Olmuyor neyi denersem deneyeyim, mutluluk kalıcı, olmuyor.

    YanıtlaSil
  5. yokluğu derin bir yara içimde, kabuk tutmayan, iltihap bağlayan ve gittikçe derinleşen..
    bu yüzden bilirim bir insanı kaybetmeyi ve birdaha kazanılmasının mümkün olmadığını!

    YanıtlaSil